Veelgestelde vragen en antwoorden

• heeft driftbuien of woede-aanvallen
• vertoont onrustig gedrag en mogelijk concentratieproblemen
• klaagt over buik- of hoofdpijn, zonder dat er een medische oorzaak voor is
• trekt zich terug en dit past niet bij uw kind of de fase van ontwikkeling
• heeft een negatief zelfbeeldlaat controlegedrag of dwangmatig gedrag zien.

Er zijn nog meer signalen die er op kunnen wijzen dat een kind last heeft van de scheiding. We zien ook, dat kinderen zich gedurende de eerste onrustige tijd na een scheiding gedeisd en op de achtergrond houden en pas nadat alles en iedereen in rustiger vaarwater is gekomen, opvallend gedrag laten zien.

Belangrijk voor kinderen is dat zij zoveel mogelijk buiten het conflict tussen ouders worden gehouden. Wanneer een kind te horen krijgt dat ouders gaan scheiden, het liefst een gesprek van beide ouders met kind(eren,) kan het gebeuren dat een kind het gevoel heeft dat het haar/zijn schuld is. Dat het niet genoeg reden is geweest om bij elkaar te blijven. Ouders dienen dit ten alle tijden te voorkomen door te vertellen dat de oorzaak bij henzelf ligt, bv: - uit elkaar gegroeid door werk, - teveel verschillen, - gebeurtenissen waardoor liefde is verdwenen.

De toon over elkaar moet zo neutraal mogelijk zijn, want een kind kan denken: “als mijn ouders elkaar haten, waarom ben ik er dan?”. Dit geldt ook voor het vervolg: ouders praten neutraal over elkaar en tonen respect bij de overdracht.

Afhankelijk van de leeftijd gaat een kind naar de andere ouder. Tot de leeftijd van 10-12 jaar  is er geen discussie, tenzij er problemen zijn. Belangrijk is het om kinderen te betrekken in wanneer/ hoe laat/ wat gebeurt er bij speciale gelegenheden (verjaardagen, vakantie etc). Als de ouder die brengt laat merken dat het goed is dat het kind bij de ander is, dan is het afscheid niet zo moeilijk. Bij langer verblijf kan een belmoment worden afgesproken. Bij problematiek van een ouder (bv ziekte) is overleg met huisarts of therapeut aan te raden.

Een kind vanaf 10-12 jaar kan redenen uitleggen en eventueel zelf beslissen of het naar de andere ouder gaat, maar dit kan alleen in goed overleg met beide ouders.

Dit is de situatie waarbij een kind een van de ouders volledig en ongegrond afwijst. Meestal door emotionele manipulatie of beïnvloeding door de andere ouder.

Bij parallel ouderschap communiceren of overleggen ouders niet meer met elkaar. Ieder zorgt los van elkaar op hun eigen manier voor het kind. Er liggen duidelijke, onveranderbare afspraken vast (omgangsregeling bv) waar beide ouders zich strikt aan moeten houden. Dit geeft rust aan kind(eren) en ouders, maar kan tevens zorgen voor de volgende problemen:

• Twee verschillende werelden waarin moet worden geschakeld
• Geen flexibiliteit omdat er geen communicatie is
• Informatiegat mbt school, medische zaken etc
• Geen voorbeeld van oplossen van conflicten anders dan elkaar negeren
• Risico op manipulatie
• Loyaliteitsconflict
• Eenzaamheid in het ouderschap

Ondanks al het bovenstaande is parallel ouderschap soms de beste keuze.

Ja, voor dit plan gebruiken we een format dat apart of in samenspraak door beide ouders kan worden ingevuld. In dit plan staan o.a. afspraken over de verdeling van de zorg, de manier van communiceren, de financiën. Wij helpen bij het formuleren van de verschillende wensen en behoeften, ook van de kinderen, en bemiddelen wanneer dat nodig is.

Nee, dat is niet nodig. U heeft wel een advocaat nodig om het plan via de rechtbank in te dienen.

Antwoord volgt.

Ja, we voeren gesprekken met ouders samen,  als dat niet kan, dan spreken we de ouders apart. Deze gesprekken zijn gericht op het helpen bij communicatie die zo min mogelijk spanning oproept. Elk kind voelt de spanning tussen ouders, bij de overdracht maar ook bij telefoongesprekken of op andere momenten. Die spanning is schadelijk voor een kind en maakt dat kind(eren) zich niet vrij kunnen ontwikkelen.

Antwoord volgt.

Antwoord volgt.

Antwoord volgt.